Bomen zijn bedrog.

Vele jaren geleden zag ik een jonge vrouw lopen over de Groeningebrug te Kortrijk. Mijn herinnering aan dit incident is glashelder. Het was rond het middaguur tijdens mijn lunchpauze. Ze liep naar de overkant, weg van mij. Haar ietwat grote pas was beslist, of meer; die pas was onbetwistbaar en absoluut. Dat maakte dat mijn ogen aan haar bleven plakken. Aan de overkant was een klein parkje met drie oude beuken. Gelijk een stoomlocomotief stoomde zij direct door naar de meest linkse boom. Zonder omhaal, geen seconde verliezend, omarmde ze innig die beuk. Ik bleef staren. Gefascineerd. Zij bleef verstrengeld staan. Ik wachtte. Zij knuffelde en koosde. Het duurde.

Die lunch moest ik overslaan.

Bomen zijn nog steeds fascinerend. Wat zij daar ervoer, voelde en wat haar motiveerde weet ik niet. Sindsdien maak ik winterfoto's van bomen...